کاهش تمرکز کودک و نوروفیدبک؛ شواهد و محدودیت‌ها

کاهش تمرکز در کودک یک نشانه است، نه یک تشخیص. خواب ناکافی، اضطراب، مشکلات یادگیری، اختلال شنوایی یا بینایی، دشواری زبان، شرایط خانوادگی و ADHD می‌توانند عملکرد توجه را تغییر دهند. بنابراین شروع هر مداخله باید پس از روشن‌شدن مسئله اصلی انجام شود.

نوروفیدبک چیست؟

نوروفیدبک نوعی آموزش بازخوردی بر پایه ثبت EEG است. برخی پژوهش‌ها در ADHD به بهبود بعضی شاخص‌های توجه اشاره کرده‌اند، اما اندازه اثر، ماندگاری نتیجه و برتری آن نسبت به درمان‌های تثبیت‌شده در همه کودکان یکسان نیست. نوروفیدبک نباید جایگزین ارزیابی جامع، آموزش والدین، مداخلات مدرسه یا درمان پزشکی مورد نیاز شود.

پیش از شروع چه چیزهایی باید مشخص شود؟

• مشکل توجه در چند محیط دیده می‌شود یا فقط در یک موقعیت؟
• آیا تکلیف برای سطح زبان یا یادگیری کودک بیش از حد دشوار است؟
• خواب، اضطراب، داروها و مشکلات حسی بررسی شده‌اند؟
• هدف درمانی قابل اندازه‌گیری تعریف شده است؟

چگونه نتیجه را بسنجیم؟

بهتر است شاخص‌هایی مثل مدت انجام تکلیف، تعداد یادآوری‌های معلم، تکمیل تکالیف و عملکرد روزمره قبل و بعد از مداخله ثبت شوند. صرف تغییر یک عدد EEG بدون بهبود عملکرد واقعی کافی نیست. اطلاعات تکمیلی را در بخش نوروفیدبک و علوم شناختی، مطالب روان‌شناسی کودک و ADHD و صفحه تماس با کلینیک ببینید.