علائم رفتاری و گفتاری اوتیسم؛ تفاوت‌ها در طیف
اوتیسم یک وضعیت رشدی طیفی است؛ بنابراین دو کودک دارای اوتیسم ممکن است در زبان، رفتار، بازی، علایق و نیاز به حمایت تفاوت زیادی داشته باشند. تشخیص بر مجموعه‌ای از ویژگی‌های ارتباط اجتماعی و الگوهای محدود یا تکراری رفتار و علایق استوار است، نه یک علامت منفرد.
نشانه‌ها در سنین مختلف چگونه دیده می‌شوند؟
خردسالی و سال‌های اولیه
در بعضی کودکان، تفاوت در توجه مشترک، استفاده از اشاره برای اشتراک تجربه، پاسخ به نام، بازی نمادین یا الگوهای تکراری زودتر جلب توجه می‌کند. تأخیر گفتار به‌تنهایی به معنی اوتیسم نیست و شنوایی و مسیر کلی رشد نیز باید بررسی شوند.
مهدکودک و سن مدرسه
با افزایش نیازهای اجتماعی، دشواری در گفت‌وگوی دوطرفه، درک قواعد نانوشته اجتماعی، انعطاف در بازی گروهی، علایق محدود یا تفاوت‌های حسی ممکن است واضح‌تر شوند. برخی کودکان گفتار روان دارند اما در کاربرد اجتماعی زبان و حفظ تعامل چالش دارند.
نشانه‌های ارتباطی
برخی کودکان در استفاده از نگاه، اشاره، نوبت‌گیری یا شروع تعامل مشکل دارند. رشد زبان می‌تواند از تأخیر واضح تا زبان روان همراه با دشواری در کاربرد اجتماعی زبان متغیر باشد.
رفتارها و علایق
حرکات تکراری، نیاز زیاد به یکنواختی، علایق محدود یا واکنش‌های حسی متفاوت ممکن است دیده شوند. شدت و شکل این ویژگی‌ها در افراد مختلف یکسان نیست.
آیا تماس چشمی معیار کافی است؟
خیر. کم یا زیاد بودن تماس چشمی به‌تنهایی برای تشخیص کافی نیست. ارزیابی باید رفتارهای ارتباطی، رشد زبان، بازی، تاریخچه رشد و رفتارهای تکراری را در کنار هم بررسی کند.
مداخله
مداخله باید بر نیازهای واقعی کودک مانند ارتباط کاربردی، زبان، مهارت‌های روزمره و مشارکت اجتماعی متمرکز باشد. هدف، حمایت از رشد و استقلال است.
برای مطالب بیشتر به اوتیسم و ارتباط، ارزیابی ارتباط و گفتار کودک و رزرو ارزیابی مراجعه کنید.
