نارس بودن و احتمال اوتیسم؛ رابطه نارس‌زایی با رشد عصبی
نارس‌بودن یکی از عواملی است که در پژوهش‌های جمعیتی با افزایش احتمال برخی پیامدهای رشدی و عصبی همراه دانسته شده است. این ارتباط به معنی آن نیست که هر نوزاد نارس به اوتیسم مبتلا می‌شود یا نارس‌زایی علت مستقیم اوتیسم است. اوتیسم یک وضعیت رشدی چندعاملی است که عوامل ژنتیکی و زیستی متعددی در آن نقش دارند.
نارس‌زایی چیست؟
تولد پیش از ۳۷ هفته بارداری نارس تلقی می‌شود. هرچه سن بارداری و وزن هنگام تولد پایین‌تر باشد، نیاز به پایش رشد و تکامل معمولاً بیشتر است.
چرا رشد نوزاد نارس پیگیری می‌شود؟
نوزادان نارس ممکن است با چالش‌هایی در رشد حرکتی، زبان، توجه، شنوایی یا بینایی روبه‌رو شوند. به همین دلیل پیگیری منظم رشد می‌تواند به شناسایی زودهنگام نیازهای حمایتی کمک کند.
ارتباط با اوتیسم چگونه تفسیر می‌شود؟
برخی مطالعات نشان داده‌اند احتمال تشخیص اوتیسم در گروه‌های بسیار نارس بیشتر از جمعیت عمومی است، اما این یافته یک رابطه آماری است و برای پیش‌بینی وضعیت یک کودک خاص کافی نیست. عوامل ژنتیکی، شرایط بارداری و تولد و وضعیت سلامت نوزاد همگی می‌توانند در مسیر رشد نقش داشته باشند.
چه نشانه‌هایی نیازمند توجه‌اند؟
کاهش یا فقدان پاسخ اجتماعی، محدودبودن اشاره و ژست، تأخیر قابل‌توجه زبان، از دست‌دادن مهارت‌های قبلی یا نگرانی مداوم درباره ارتباط کودک، دلایلی برای ارزیابی رشد هستند. غربالگری جای تشخیص تخصصی را نمی‌گیرد.
نقش مداخله زودهنگام
اگر در رشد زبان، ارتباط یا مهارت‌های حرکتی تأخیر دیده شود، مداخله زودهنگام می‌تواند بر همان مهارت‌های نیازمند حمایت متمرکز شود؛ بدون اینکه منتظر برچسب تشخیصی قطعی بمانیم.
جمع‌بندی
نارس‌بودن یک عامل خطر جمعیتی است، نه تشخیص اوتیسم. مهم‌ترین اقدام برای خانواده، پیگیری رشد، توجه به شنوایی و ارتباط و مراجعه به متخصص در صورت مشاهده نگرانی است. مطالب مرتبط را در بخش اوتیسم و ارتباط، صفحه ارزیابی ارتباط و گفتار کودک و رزرو ارزیابی مطالعه کنید.
